หวงหลง จิ่วจ้ายโกว เฉิงตู

19 ตุลาคม 2549

สถานที่เที่ยวในวันนี้ก็คือปี้เผิงโกว เป็นวนอุทยานอีกแห่งหนึ่งอยู่ห่างจากเมืองหลี่เซี่ยนแค่ยี่สิบกว่ากิโล ชื่อสถานที่มักไม่ปรากฏอยู่ในหนังสือแนะนำแหล่งท่องเที่ยว เพราะเขามักถือว่าปี้เผิงโกวเป็นส่วนหนึ่งของหมี่ย่าหลัวเนื่องจากอยู่ใกล้กัน แต่จริง ๆ ไม่ใช่ ปี้เผิงโกวเป็นเขา หมี่ย่าหลัวเป็นข้างถนน วันนี้เราไม่ได้เที่ยวกันแค่สามคน เพราะมีเพื่อนร่วมเดินทางเป็นชาวจีนสูงอายุอีกสามคนที่รู้จักกันเมื่อวานเย็นที่โรงแรม จึงตกลงเช่ารถคันเดียวแล้วแบ่งกันจ่าย แม้จะสูงวัยแต่ก็ไม่เรื่องมาก แถมเที่ยวเก่ง เราได้ข้อมูลการท่องเที่ยวจากลุงป้ากลุ่มนี้มาได้มาก





















เราทั้ง 8 คนรวมคนขับรถ 2 คนนั่งรถตู้คันจิ๋วเข้าไปในปี้เผิงโกว ไต่ขึ้นเขาบนเส้นทางที่คดเคี้ยวไปเรื่อย ๆ เจอมุมสวยก็หยุดถ่ายภาพเป็นพัก ๆ ตอนแรกเราเข้ามาด้วยความรู้สึกว่าเป็นของปลอบใจ แต่นั่ง ๆ ไปรู้สึกว่าเราประเมินป่านี้ต่ำไป วิวสองข้างทางสวยกว่าที่คิด ลำธารสวยใส ป่าหลากสีสวยงาม แถมได้เห็นภูเขาหิมะในระยะใกล้กว่าที่อื่น ๆ บรรยากาศก็เงียบสงบเพราะนักท่องเที่ยวน้อย ไม่เหมือนสองแห่งที่ผ่านมาที่คนเป็นแสน ที่นี่จะถ่ายรูปก็ไม่ต้องค่อยหลบฝูงชน แม้ท้องฟ้าจะไม่แจ่มใสมีเมฆทั่วท้องฟ้ายังสวย น่าเจ็บใจนักที่แบตเตอรี่ของกล้อง F100 ดันมาหมดเอาตอนนี้ แบตเตอรี่สำรองที่พกมาในกระเป๋าก็ดันหยิบมาผิด เป็นแบตเตอรี่เก่าทั้งสี่ก้อน เวรจริง ๆ 





















นั่งรถเข้ามาไม่กี่ชั่วโมงก็ถึงเวลาใกล้เที่ยง แล้วก็สุดทางรถยนต์พอดี บริเวณที่จอดรถยนต์ก็มีที่ทำการเจ้าหน้าที่และร้านค้าร้านอาหารเล็กน้อยตามสูตร เดชะบุญเขามีแบตเตอรี่กล้องขายด้วย ก้อนนึงตั้ง 5 หยวน แต่ก็ต้องเอา ซื้อมา 8 ก้อน ไม่มีทางเลือก พอได้แบตเตอรี่มาให้อุ่นใจแล้วก็ถือโอกาสพักกินมื้อเที่ยงเสียเลย 











หลังอาหารกลางวันก็เที่ยวต่อ แต่ต้องเดินเท้าเข้าไป ไม่มีถนน วิวสวยมาก แต่เส้นทางเดินค่อนข้างเฉอะแฉะ แถมเกลื่อนไปด้วยขี้ม้าตลอดเส้นทาง แวะถ่ายภาพกันจนเพลินไปเลย















ตอนแรกก็คิดว่าวิวสองข้างทางที่เดินอยู่ก็สวยเหลือเกินแล้ว แต่เห็นนักท่องเที่ยวหลายคนที่ออกมาจากป่าสวนกับเรามาบอกว่าไอ้พวกที่เห็นอยู่เนี่ยะ แค่น้ำจิ้ม ของเด็ด ๆ อยู่ข้างใน ต้องเดินเข้าไปอีก รู้ดังนั้นก็ต้องรีบจ้ำเลย หลังจากเดินไปได้พักใหญ่ สอบถามนักท่องเที่ยวอีกกลุ่มหนึ่งที่เดินออกมา เขาว่าเส้นทางนี้ไกลมาก เขาเข้าป่ามาตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าเพิ่งจะออกมา มองดูเวลาตอนนั้นก็ราวบ่ายสองครึ่งเข้าไปแล้ว นัดคนขับรถไว้บ่ายสามโมง นั่นคือเราต้องรีบกลับออกไปแล้ว เราวางแผนผิดครั้งใหญ่ ไม่คิดว่าเส้นทางจะไกลขนาดนี้ อย่างนี้ต้องมีไฟต์แก้มือ 

ทันใดที่กลับมาถึงที่จอดรถ สิ่งแรกที่ทำก็คือ สั่งหมูย่างมากินอีก แถมด้วยขนมปังปิ้งอีกหนึ่งไม้ อายคนขายอยู่เหมือนกัน แต่ช่วยไม่ได้ ก็มันอร่อยนี่หว่า