แชงกรีลา ลี่เจียง คุนหมิง

19 ตุลาคม 2548

วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่จะอยู่ที่เมืองจงเตี้ยน เป้าหมายช่วงเช้าของเราเป็นทะเลสาบปี้ตาไห่ เมื่อไปถึงก็ต้องตีตั๋วขึ้นรถบัสของอุทยานเพื่อนำนักท่องเที่ยวเข้าไปให้ถึงทะเลสาบ นักท่องเที่ยวมีมากมายหลายร้อย ทะเลสาบนี้เป็นทะเลสาบสวยงามอยู่ท่ามกลางโอบเขา พื้นที่อยู่ในเขตวนอุทยาน แต่น่าเสียดายที่ท้องฟ้าวันนี้ช่างไม่เป็นใจ มีเมฆแน่นไปหมด มองไม่เห็นพระอาทิตย์ ซ้ำยังมีฝนปรอยปรายตลอดเวลา ตากล้องจึงเซ็งมาก



























































เมื่อออกจากปี้ตาไห่ได้แล้ว เราก็มุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมือง ไปที่สถานีรถประจำทาง เพื่อนั่งรถต่อไปยังเมืองลี่เจียงอันเป็นเป้าหมายต่อไป บอกลาโชเฟอร์แท็กซี่แสนดีที่พาเราเที่ยวตลอดสี่วันที่ผ่านมา ระหว่างรอเวลารถออกก็กินข้าวกลางวันร้านยองยองเหลาแถวนั้น แล้วก็กลับมานั่งรอที่สถานี การเที่ยวเมืองจีนแบบเที่ยวเองก็ดีแบบนี้ มีการเดินทางหลากหลายรูปแบบ ทั้งนั่งแท็กซี่ และรถประจำทาง อยากหยุดถ่ายรูปตรงไหนก็หยุดได้ ประหยัดและได้รสชาติ ต่างจากมาทัวร์ที่มีแต่รถบัสคันใหญ่อย่างเดียว ก่อนเวลารถออกผมยังออกไปเดินเตร็ดเตร่บริเวณรอบสถานีด้วยอารมณ์เบิกบาน โดยหารู้ไม่ว่านรกรออยู่ข้างหน้า

เมื่อถึงเวลารถออกก็ต้องแปลกใจที่เห็นผู้โดยสารบางคนสูบบุหรี่บนรถ ตอนแรกคิดว่าเดี๋ยวรถออกสักพักก็คงดับไปเอง ก็รถปรับอากาศนี่นา 

ระหว่างทางก็ต้องเดินทางผ่านท้องทุ่งและป่าเขาอีก เป็นป่าที่ระดับต่ำกว่าป่าที่เที่ยวมาในช่วงวันแรก ๆ จึงให้บรรยากาศสวยไปอีกแบบ และผู้คนตามหมู่บ้านต่าง ๆ ก็ดูมีฐานะด้อยกว่าพวกที่อยู่ข้างบน บ้านเรือนของพวกเขาจึงมีสภาพดั้งเดิมมากกว่า และน่าดูกว่าด้วย ถ้าแวะถ่ายรูปได้ก็คงจะดี และจะดียิ่งขึ้นถ้าไม่มีคนสูบบุหรี่ ยิ่งมืดคนสูบก็ยิ่งมากขึ้น ไอ้ที่สูบหมดมวนไปแล้วก็ต่อมวนใหม่ แม้บนรถจะมีเครื่องดูดควันบุหรี่อย่างใหญ่แต่ก็ยังเอาไม่อยู่ เหม็นและวิงเวียนอย่างที่สุด ขอสาปแช่งให้พวกมันเป็นมะเร็งปอดตายอย่างช้า ๆ ต่อหน้าลูกเมีย พยายามข่มตาหลับเพื่อให้พ้นความทรมานแต่ก็ไม่หลับ ดีหน่อยที่ทีวีบนรถบัสฉายหนังโจวซิงฉือ ก็พอจะช่วยให้ลืมความทุกข์ได้บ้าง แต่ระยะเวลาเดินทางที่ยาวนานถึงเกือบห้าชั่วโมงมันก็แทบจะเกินทานทน กว่าจะถึงเมืองลี่เจียงได้อ้วกก็มารออยู่ที่คอหอยแล้ว หากนั่งต่อไปอีกครึ่งชั่วโมงพุ่งออกมาแน่นอน พอลงจากรถมาได้ก็ต้องกินยาทันที ทำฟิตมาตั้งหลายวัน ตอนนี้กลายเป็นคนป่วยไปเสียแล้ว 

ถึงตอนนี้ผมหมดอารมณ์เที่ยวอีกต่อไป ตั้งใจว่าถึงโรงแรมก็จะนอนเลย แต่เมื่อนั่งแท็กซี่เข้าเขตเมืองเก่าลี่เจียงแล้วก็เปลี่ยนใจทันที เพราะเมืองนี้สวยเกินกว่าจะอยู่เฉย ถึงเป็นเมืองเก่าแต่ก็หรูหราตระการตา เราหลงแสงสีกันจนเกือบห้าทุ่มเลยทีเดียว ที่หยุดเดินก็เพราะร้านรวงเขาปิด ถ้าไม่ปิดก็คงจะเดินต่อ