ตันปา ตั๋งหลิ่ง เฉิงตู

20 ตุลาคม 2550

การเดินทางวันนี้ก็คือจากเมืองหย่าอันไปเฉิงตู ระยะทางเหลือไม่ไกล มีเวลาเหลือเฟือ จึงหาเรื่องเที่ยวเสียก่อน เราเลือกไปเล่อซันเพื่อไปดูพระพุทธรูปหินยักษ์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก แต่ชุนหวี่สาวมากอารมณ์ขันจะไปกับเราไม่ได้เพราะนัดเพื่อนไว้ที่เฉิงตู จึงต้องแยกตัวกลับก่อนหลังอาหารเช้าวันนี้

เมืองนี้มีชื่อเรื่องใบชารสดี ชุนหวี่ก็อยากจะซื้อใบชากลับไปด้วย หลังอาหารเช้าเราจึงเดินหาซื้อใบชากัน ซึ่งมีหลายร้านเรียงราย มีร้านหนึ่งมีโต๊ะให้นั่งชิมด้วย เราจึงไปลองชิมดู แต่ละคนก็ไม่ประสาเรื่องดูชา ผมเองแม้จะชอบดื่มชาแต่ก็ไม่สันทัดเรื่องการเลือกซื้อ จึงได้แต่วางมาดหยิบขวดโน้นดมขวดนี้ดมไปเรื่อย

แม้ทางบ้านจะกำชับก่อนออกมาแล้วว่าไม่ต้องซื้อใบชาแล้ว แต่จากที่ชิมดูมีอยู่รสหนึ่งที่อร่อยไม่คุ้นลิ้น จึงซื้อมาหนึ่งจิน ราคา 140 หยวน ส่วนชุนหวี่ก็ซื้อรสเดียวกันครึ่งจิน



















ต่อจากนั้นก็มุ่งไปสถานีรถโดยสารเพิ่อส่งชุนหวี่และตีตั๋วไปเล่อซัน

เราใช้เวลานั่งรถเดินทางมาที่เล่อซันนานถึงสามชั่วโมง แต่ใช้เวลาล่องเรือชมพระแค่แป๊บเดียว ไม่น่าประทับใจเท่าใดนัก นักท่องเที่ยวกรุ๊ปทัวร์ยั้วเยี้ย เรือที่นำนักท่องเที่ยวมีมาก แต่ละลำปล่อยไอเสียออกมาคละคลุ้งจนดูเหมือนม่านหมอก ดูแล้วเสียอารมณ์

ขณะนั่งเรือกลับท่า ผมสังเกตเห็นนกตัวหนึ่งดำผุดดำว่ายอยู่แถวตลิ่ง ไม่ชัดเจนนักว่าเป็นนกอะไร เห็นแต่หัว คอ สีเข้ม และปากยาวสีเหลือง ดูคล้ายนกฟินฟุต นอกจากตัวนี้แล้วก็ยังเห็นนกกาน้ำกับนกยางอีกหลายตัวยืนอยู่บนสันดอนกลางน้ำ มองไม่ออกเหมือนกันว่าเป็นชนิดไหน



































เรากินอาหารกลางวันกันเกือบบ่ายสาม หลังจากนั้นก็ได้เวลาร่ำลาอีกครั้ง เพราะสองเหลียงมีโปรแกรมเที่ยวต่อที่เอ๋อเหมยซันอีกวันหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่ ส่วนเราก็ต้องกลับเฉิงตู จึงต้องแยกกันตรงนี้

รสบัสวิ่งทางด่วนแค่ชั่วโมงครึ่งก็ถึงเฉิงตูแล้ว เราเข้าพักที่ดรีมส์โฮสเทลที่เคยพักเมื่อปีที่แล้ว แล้วก็เจอชุนหวี่ที่นี่อีก เขาพักห้องติดกัน ความจริงก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญเท่าไหร่นักเพราะก่อนหน้านี้เราเคยแนะนำเขาไปแล้วว่าจะมาพักที่นี่ ถ้ามาและโชคดีก็อาจได้เจอกัน แล้วก็เจอจริง ๆ

หลังจากนั้นก็ไปเดินหาอะไรกินเล่นในจิ๋นหลี่ถนนคนเดิน คนยังคงคับคั่งเหมือนเดิม ก่อนกลับโรงแรมไม่ลืมที่จะซื้อถุงเท้าคู่ใหม่ เพราะคู่เดิมเหม็นเต็มทน คืนนี้นอนรวมหลายคนด้วย เกรงใจคนอื่นเขา