ตันปา ตั๋งหลิ่ง เฉิงตู

18 ตุลาคม 2550

เมื่อคืนเข้านอนเร็ว นอนเสียเต็มคราบตั้งสิบชั่วโมง เช้าวันนี้จึงตื่นตั้งแต่ฟ้าสาง แต่พอออกไปนอกชายคาก็ต้องพบกับสิ่งไม่คาดฝัน เพราะหิมะกำลังตก ดูท่าทางจะเพิ่งตกได้ไม่นาน ตามต้นไม้ใบหญ้ายังไม่ขาวดีนัก หิมะยังเป็นปุยเล็ก ๆ ลอยละล่องสวยงาม จะว่าไปบรรยากาศตอนนี้โรแมนติกมาก แต่เนื่องจากเราคาดหวังจะมาได้ถ่ายรูปสวย ๆ ฟ้าใส ๆ จึงรู้สึกค่อนข้างผิดหวังมากกว่าจะซาบซึ้งกับหิมะ ตอนนี้จึงทำอะไรไม่ได้นอกจากรอ สายหน่อยอาจจะดีขึ้น







จนฟ้าเริ่มสว่างหิมะก็ยังไม่หยุดตก ซ้ำยังตกหนักขึ้น เม็ดใหญ่ขึ้นจนเท่าเมล็ดถั่วเขียวแล้ว บรรยากาศรอบตัวตอนนี้ก็ขาวไปหมด ถ้าหิมะหยุดตกตอนนี้ก็จะดีมาก แต่ไม่หยุด ความหวังที่จะได้เดินไปที่เฟยจีผิงและอู๋หลูไห่เลือนรางไปเรื่อย ๆ

ช่วงที่รอเวลานี้ก็หาเรื่องทำอะไรฆ่าเวลาเล่น ผมเพิ่งรู้ว่าอาคารชั้นเดียวที่มองเห็นนอกหน้าต่างห้องพักนั้นคือโรงเรียนในหมู่บ้าน เราจึงลงไปเยี่ยมโรงเรียนนี้หน่อยดีกว่า เมื่อได้พูดคุยกับครูซึ่งเป็นครูอาสาที่มาจากภาคกลางจึงได้ความว่า โรงเรียนนี้มีเด็กนักเรียนไม่กี่คน ครูสองคน กินอยู่กันอัตคัตตามประสาโรงเรียนภูเขา การดำเนินงานมีอุปสรรคร้อยแปด ทั้งชาวบ้านไม่ค่อยให้ความสำคัญกับการศึกษาในโรงเรียน และภาษาที่ใช้สื่อสารก็ไม่ค่อยจะรู้เรื่อง ภาษาจีนกลางก็ไม่รู้เรื่อง ภาษาทิเบตก็ไม่รู้เรื่อง















เวลาสายถึงราวสิบโมงกว่า สถานการณ์ก็ยังไม่ดีขึ้น เราจึงตัดสินใจลงจากเขา ในเมื่อฟ้าฝนไม่เป็นใจ โอกาสหน้ามาแก้มือก็ได้วะ แต่ขาลงนี้เราลงแค่ห้าคนเท่านั้น เพราะเจียงเอี้ยนยังอยากจะอยู่ต่อ จึงไปร่วมกับนักท่องเที่ยวอีกกลุ่มหนึ่งซึ่งกลุ่มนั้นจะเดินไปทางอื่นและอาจใช้เวลาถึงสองวันกว่าจะถึง เราไม่มีเวลามากถึงขนาดนั้น

ขาลงเขาวันนี้ก็เดินทางสบายเพราะไม่มีอะไรให้เครียดอีกต่อไป แวะเก็บภาพริมทางไปเรื่อยเปื่อย