หลูกูหู ลี่เจียง ซู่เหอ หู่เที่ยวเสีย คุนหมิง

10 เมษายน 2551

วันนี้เจ็ดโมงก็ต้องรีบตื่นขึ้นมาแล้ว เพราะต้องนั่งรถไปหลูกูหู เวลาออกรถ 9:20 น. มื้อเช้ากินซาละเปาแค่ลูกเดียวที่ร้านข้างสถานีขนส่ง แม้จะหิวแต่ก็ไม่กล้ากินมากกว่านี้ เพราะไม่รู้ว่าบนรถจะมีควันบุหรี่มากน้อยแค่ไหน หากกินมากไปแล้วเจอควันบุหรี่หนัก ๆ ก็อาจจะย้อนกลับมาได้











หลูกูหูอยู่ห่างออกไปทางเหนือของลี่เจียง ต้องเดินทางนานถึงเจ็ดชั่วโมง กว่าจะถึงก็ราวสี่โมงครึ่ง เส้นทางนี้ลัดไหล่เขาตลอด ถนนก็เป็นหิน ผู้โดยสารในคันเดียวกันส่วนใหญ่ก็เป็นนักท่องเที่ยวคนจีนที่มีจุดหมายเดียวกัน ที่ดีก็คือก็คือรถเที่ยวนี้ไม่มีใครสูบบุหรี่เลย ผมนั่งหลับ ๆ ตื่น ๆ ตลอดเส้นทาง











เราเลือกพักที่หมู่บ้านหลี่เก๋อ ซึ่งต้องเช่ารถแทกซี่ต่อไปอีกไม่กี่กิโล ที่หมู่บ้านนี้ก็เต็มไปด้วยโรงแรมทั้งที่เปิดบริการและที่กำลังสร้าง โรงแรมที่เราพักค่าที่พักแค่ 50 หยวน ห้องน้ำสะอาดสะอ้าน ดูเข้าท่า ตามแผนเราจะอยู่ที่หลูกูหูนี้สองวันสองคืน

อันว่าหมู่บ้านหลี่เก๋อเป็นหมู่บ้านเก่าแก่ เป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรมหมอซัว ชนเผ่าหมอซัวมีภาษาพูดและศาสนาของตนเองซึ่งใกล้เคียงกับน่าซีที่อยู่ในลี่เจียง แต่สิ่งที่ขึ้นชื่อของชาวหมอซัวก็คือ วัฒนธรรมการหาคู่ ว่ากันว่าชาวหมอซัวมักไม่ค่อยแต่งงาน ชีวิตครอบครัวมีเพียงรักชั่วคืนก็พอ นอกจากนี้สาวหมอซัวก็มักมีคู่นอนมากกว่าหนึ่งคน เรียกว่าฟรีเซกซ์ว่างั้นเถอะ แต่ถ้ามีการแต่งงาน ผู้หญิงก็จะเป็นหัวหน้าครอบครัว ทรัพย์สินมรดกก็จะมอบให้ทางลูกสาว

ระหว่างที่นั่งรถลัดเลาะไปตามฝั่งทะเลสาบ ผมเห็นนกเป็ดผีใหญ่หลายตัวลอยน้ำอยู่ แต่ละตัวหากินโดดเดี่ยว ถ้าเห็นนกชนิดนี้ที่เมืองไทยมีหวังเป็นข่าวใหญ่โตแน่



















นอกจากเป็ดผีแล้ว ผมไม่พบความน่าประทับใจอะไรอีก ไม่ว่าจะเป็นวิวริมทะเลสาบหรือป่าไม้บนฝั่ง เป็นวิวธรรมดามาก ได้แต่นึกปลอบใจตัวเองไปก่อนว่ามุมสวยอาจอยู่ในที่ที่เราจะไปพรุ่งนี้ก็ได้ ตอนนี้ก็เย็นเกินกว่าจะไปตามหา จึงได้แต่เดินเตร่อยู่แถวนั้นจนค่ำ

พอตกค่ำถึงได้รู้ว่าน้ำห้องน้ำไม่ไหล ต้องไปตักน้ำจากบ่อข้างล่างมาใช้ พนักงานโรงแรมบอกว่าแหมไม่เคยเป็นอย่างนี้เลยนะเนี่ย เดี๋ยวพรุ่งนี้คงมามั๊ง ขอให้จริงเหอะ ยังไงคืนนี้ผมก็ได้ข้ออ้างที่จะซักแห้งแล้ว

ที่หลูกูหูนี่ยุงชุมมากแม้แต่ในห้องพัก เฉพาะที่เกาะผ้าห่มอยู่ก็มีเป็นสิบตัว แต่มองไม่ออกว่าเป็นยุงพันธุ์อะไร ตัวเล็กกว่ายุงบ้านเรา และไม่กัด ในเมื่อไม่กัดก็ไม่มีเหตุผลต้องไปตบมัน