หลูกูหู ลี่เจียง ซู่เหอ หู่เที่ยวเสีย คุนหมิง

11 เมษายน 2551

ทะเลสาบนี้กว้างใหญ่ไพศาลและภูเขาล้อมรอบ จึงเดินเที่ยวไม่ได้ เช้าวันนี้เราจึงใช้บริการรถตู้นำเที่ยวของที่นั่น ซึ่งมีนักท่องเที่ยวคนอื่นร่วมเดินทางและเฉลี่ยค่าเช่าไปด้วยอีกหกคน

รถตู้แวะหยุดตามจุดชมวิวและสถานที่ที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์บางแห่ง แต่สำคัญอย่างไรผมก็ไม่รู้ เพราะไม่มีไกด์แนะนำ หนังสือที่อ่านก็ไม่ได้เอ่ยถึง ดูแล้วนักท่องเที่ยวคนอื่นที่มาด้วยกันก็เที่ยวแบบไม่รู้เหมือนกัน ในเมื่อไม่รู้ก็ได้แต่ดูวิวจืด ๆ ไปเรื่อย ไม่เจอมุมสวยเลยสักนิด









































จุดหมายปลายทางของวันนี้คือที่เฉาไห่ หรือ 'ทะเลหญ้า' เป็นอ่าวแหลม ๆ แห่งหนึ่งในหลูกูหู แต่มีลักษณะพิเศษคือมีหญ้าและพืชน้ำขึ้นอยู่เต็มบริเวณ ทั้งสองฟากมีหมู่บ้านเก่าแก่ซึ่งเชื่อมต่อกันด้วยสะพานไม้ยาวเหยียด ทราบมาว่าบริเวณนี้เป็นจุดชมนกที่สำคัญแห่งหนึ่งด้วย แต่ช่วงที่เรามานี้ไม่ใช่ฤดู ไม่มีนกสักตัว













หลังอาหารกลางวันสุดสยองแล้วเราโอ้เอ้แถวนั้นเสียนาน เพราะเหลือที่ให้ไปอีกไม่มากแล้ว ส่วนผมก็ไม่มีอะไรทำ เดินถ่ายรูปไปเรื่อยเปื่อย















ต่อจากนั้นก็แวะที่หมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง เป็นหมู่บ้านโบราณ จึงเข้าไปดูเสียหน่อยว่าบ้านเรือนเขาอยู่กันยังไง







ระหว่างที่นักท่องเที่ยวเดินชมบ้านเรือน อาม่าเจ้าของบ้านก็ยกเครื่องดื่มมาให้แขก ผมก็นึกว่าเป็นน้ำชาจึงยกซดดังซวบ ปรากฏว่าเป็นเหล้าขาว รสชาติดีเหลือเชื่อ เกือบจะหยิบเบิ้ลอีกแก้วอยู่แล้ว





















ถึงเวลาบ่าย เราก็กลับมาที่โรงแรมแล้ว ไม่มีอะไรทำ ได้แต่นั่ง ๆ นอน ๆ กินขนม ชมวิวที่ไม่ค่อยสวยฆ่าเวลาไป รอจนถึงเวลาห้าโมงเย็นแล้วค่อยออกไปเดินถ่ายรูป ซึ่งก็คือแหลมชมวิวที่เดิม