หลูกูหู ลี่เจียง ซู่เหอ หู่เที่ยวเสีย คุนหมิง

16 เมษายน 2551

เมื่อคืนตั้งใจก่อนนอนว่าจะวันนี้จะตื่นเช้า แต่เอาเข้าจริงตื่นสายตะวันโด่ง ก็ไม่เป็นไร ยังมีโอกาสแก้ตัวอีกเช้านึง ช่วงครึ่งวันเช้าเราก็ได้แต่เดินชมเมืองไปเรื่อย ๆ เมืองลี่เจียงกว้างขวางใหญ่โต เดินให้ขาลากก็ไม่หมด วันนี้แดดดีอีกเช่นเคย































เราเดินมาเรื่อยจนถึงส่วนของตลาดสดที่เป็นตลาดสำหรับชาวบ้าน ไม่ใช่ตลาดสำหรับนักท่องเที่ยว ข้าวของที่นี่จึงราคาถูกกว่าที่เห็นในส่วนกลางเมือง

































































จนถึงบ่ายสามเราเหมารถออกจากลี่เจียงอีกครั้ง คราวนี้ตั้งใจไปลาซื่อไห่ เป็นบึงน้ำขนาดย่อม นั่งรถก็ใช้เวลาประมาณ 20 นาที

รถที่เรานั่งนี้เป็นรถตู้ขนาดเล็ก ค่าเหมารถคนละ 40 หยวน แต่ไม่รู้เหมารถกันอีท่าไหน เพราะคนขับรถยังจอดรับผู้โดยสารคนอื่นได้ด้วย แถมไอ้พวกนี้ก็สูบบุหรี่ในรถอีก โชคดีที่ระยะทางไม่ไกลนัก แค่สิบกิโลเท่านั้น

ลาซื่อไห่เป็นบึงน้ำที่มีความสำคัญต่อเมืองลี่เจียงมากในฐานะของแหล่งปลาน้ำจืดสำคัญ นอกจากนี้ยังเป็นแหล่งพักพิงของนกของนกนานาชนิดในช่วงฤดูหนาว คนขับรถซึ่งเป็นชาวบ้านแถบนี้เล่าว่า ถ้าถึงช่วงนั้นนกจะมากจนส่งเสียงหนวกหูถึงขึ้นนอนไม่หลับเลยทีเดียว แต่ช่วงที่เรามานี้ไม่ใช่ฤดูนก จึงได้แต่ดูวิวธรรมดา













ตัวลาซื่อไห่ไม่มีอะไรให้ชมมากนัก เราจึงให้คนขับรถขับเลยบึงไปเพื่อหาวิวข้างทางเอา เราเก็บวิวข้างทางจนกระทั่งแสงหมดแล้วค่อยกลับลี่เจียง ขากลับนี้คนขับรถก็รับผู้โดยสารตามหมู่บ้านอีก แล้วไอ้พวกที่ขึ้นมานี่ก็สูบบุหรี่อีก เวรกรรมจริง ๆ ไม่รู้ชาติก่อนผมไปทำกรรมอะไรไว้ถึงต้องมาเจอะเจอไอ้เจ๊กขี้ยาพวกนี้

เมื่อกลับมาถึงลี่เจียงก็วางแผนการเที่ยวพรุ่งนี้กันเลย เป้าหมายของเราคือภูเขามังกรหยก เนื่องจากเราไม่มีข้อมูลเรื่องการเดินทางมากนัก จึงตัดสินใจซื้อแพกเก็จทัวร์ท้องถิ่น เป็นทัวร์วันเดียว คนนึงตั้ง 380 หยวน หลังจากจองทัวร์เสร็จก็เที่ยวเมืองชมแสงสีต่อจนมืดค่ำ











กลับมาที่โรงแรม หลังจากพยายามจะปรับอุณหภูมิน้ำอุ่นเพื่ออาบน้ำอยู่พักใหญ่ แต่ในที่สุดก็ยอมแพ้ ซักแห้งอีกคืน